โอ้ย ยังมีอีกมากมาย จำไม่หมด น่ารักดีจริงๆ ภาษาลาว


 
 

จีรศักดิ์อยู่ภูเก็ตมาหลายปี ไม่เคยไปงานกินเจเที่ยวชมขบวนแห่เจ้า
อันแสนจะขึ้นชื่อลือชาเลย ได้แต่เฉียดๆงานเพราะรถติดมาก...



งานกินเจปีนี้คุณคมสัน (มักไปไหนกันสองคน เพราะต่างฝ่ายต่างก็ไม่มีใครคบ)
ชวนไปเที่ยวงานแห่เจ้ากินเจ ทั้งถนนมีแต่ซุ้มขายอาหารเจเรียงรายสุดลูกหูลูกตา
(แต่จากประสบการณ์บอกว่า หลายร้านสุนัขยังไม่รับประทาน)
เลือกร้านที่โอเคและขึ้นชื่อ แล้วก็นั่งโซ้ย อิ่มก็เดินไปดักดูขบวนแห่

ขบวนแห่ก็ไม่มีอะไรมาก (จากสายตาคนปากน้ำโพที่มีงานแห่เจ้าสุดแสนจะอลังการ)
สารพัดคนทรงเจ้า เดินกันให้ขวักไขว่ จนไม่รู้ใครเป็นเจ้า ใครเป็นคนดู...
แอบสงสัยว่าเจ้าเข้าจริงหรือหลอก แต่เห็นคนแอบเอาประทัดโยนใส่เป็นพวง
เจ้าก็ไม่ตกใจ แถมเดินเหยียบหน้าตาเฉย ดูจะชอบเสียอีก เริ่มจะเชื่อขึ้นมาล่ะ
ไม่เห็นเหตุผลอะไรที่ต้องลงทุนกลั้นใจทนพวงประทัดเป็นร้อยขนาดนั้น 

(ต่อไปนี้เป็นเนื้อที่โฆษณา)
คุณคมสันฝากโฆษณาคอเลคชั่นสบู่แฮนเมดฉลองได้ออกทีวีช่อง 11
(รายการเดียวกับที่จีรศักดิ์เคยเอาหน้าอ้วนๆไปโผล่นั่นแหละ)
สบู่ชุดนี้มีชื่อว่า "อันดามันเซ็ต" ไอ้หอยโตนั่นไม่เกี่ยวนะ เป็นของประดับหรอก
มีส่วนผสมของมะพร้าวด้วย กลิ่นหอมกรุ่น ฟอกแล้วหลับตาเหมือนกับว่า
ได้แก้ผ้าอาบโชว์ฟ้าท้าลมอยู่ริมหาดป่าตอง ส่วนสบู่ที่อยู่ริมทำเลียนแบบขนม
เห็นแล้วอยากกินมากกว่าเอามาฟอกตัว...

เพิ่งเห็นมิวสิค "ส้ม อมรา" ก็ว่าแล้วชื่อคุ้นๆ เพื่อนสมัยประถมของจีรศักดิ์เองแหละ
จำได้ว่าสวยเว่อร์มาตั้งแต่สมัยประถมแล้ว เพราะเป็นลูกครึ่ง แต่แก่นแก้วน่าดู
ถูกครูตีบ๊อยบ่อย จีรศักดิ์สมัยนั้นขี้สงสารคน เห็นเค้าถูกครูตีอยากเข้าไปห้ามครู
(สมัยนี้จีรศักดิ์กลายเป็นคนโหดเย็นชาเพราะถูกสังคมทำร้ายบ่อยๆ) เค้าเป็นนักเรียน
โรงเรียนประจำด้วย ซิซเตอร์ก็โหดมากๆๆ โรงเรียนพวกเราชื่อก็สุดแสนจะไฮโซ
"เซ็นต์โยเซฟ นครสวรรค์" แหะๆ เค้าเพิ่งเปลี่ยนชื่อหรอก สมัยก่อนไม่ได้ชื่อนี้..

ไปได้ดีเป็นดาราแล้วเพื่อนเรา
(มันจะยังจำกรูได้ไหมเนี่ยะ...ยัยอมรา ได้ยินแล้วตอบด้วยยยย....)

แต่เมื่อวันก่อนอยู่ดีดีเกิดสนใจอยากลองฟังก์ชั่นโทรผ่านเนท
เผื่อจะใช้โทรไปต่างประเทศแบบจ่ายถูกๆ
ไหนๆมือถือจีรศักดิ์ก็สามารถต่อเนทผ่านทั้งทาง EDGE และ Wireles Lan ได้
ก็น่าจะหาทางใช้ประโยชน์จากมันได้
เท่าที่เคยเห็นเพื่อนใช้กันบนคอมพิวเตอร์โดยใช้โปรแกรม TrueNetTalkนั้น
มันก็ใช้ได้แค่บนคอมพิวเตอร์ แถมต้องมาเสียบหูฟังไมค์โครโฟนซึ่งแสนจะยุ่งยาก
ถ้ามือถือเรามีฟังก์ชั่นนี้ มันก็น่าจะมีผู้ให้บริการไหนสักราย
ที่ให้บริการโทรผ่านเนทโดยใช้มือถือ ว่าแล้วจีรศักดิ์ก็เริ่มใช้วิชามาร Google
จนในที่สุดไปเจอเอาที่นี่ www.thaitelephone.com
บริษัทของไทยเอง ค่าโทรถูกมาก
โทรไปหาโทรศัพท์บ้านหรือมือถือได้เกือบทุกประเทศทั่วโลก
ด้วยราคานาทีละบาทเดียว สุดยอดจิงๆ

แค่เข้าไปซื้อล๊อกอินกับพาสเวิร์ด โดยตัดเงินผ่านบัตรเครดิต
ก็เอารหัสนั้นมาตั้งค่าในมือถือได้เลย
ในเวปของเขาสอนวิธีการเซ็ตค่าให้เสร็จ
อย่างไรก็ดี จีรศักดิ์ลองตั้งค่าอยู่นานไม่ประสบความสำเร็จ
อาจจะยังโง่ไปสำหรับเทคโนโลยีล้ำหน้าขนาดนี้

อย่างไรก็ดี ฟ้าก็เข้าข้างอีกครั้งเมื่อบังเอิญไปพบว่า
แค่เราติดตั้งโปรแกรมที่ชื่อว่า Fring ที่หาโหลดได้จาก www.fring.com
โปรแกรมจะเป็นสื่อกลางให้เราสามารถโทรผ่านเนทโดยใช้รหัสที่จีรศักดิ์ซื้อมาได้
แถมเขายังอวดอ้างว่าใช้ MSN Messenger ได้ด้วย 

 

โหลดมาเสร็จก็ติดตั้ง แล้วรีบมือไม้สั่นลองโทรดูทันที
เจ๊จูนซึ่งไปสิงสถิตย์อยู่ที่ฝรั่งเศสเป็นเหยื่อรายแรกของจีรศักดิ์
ห้องจีรศักดิ์ไม่มี Wireless Lan ใช้ได้แต่ EDGEความเร็วขนาดเต่าเรียกพี่ของ AIS
(EDGEแถวมอที่ภูเก็ตมันช้ามาก) ก็กลัวๆเหมือนกันว่าเสียงมันจะสะดุด คุยไม่รู้เรื่อง
แต่ปรากฎว่า.....
มันโอเคมากๆ เสียงดังฟังชัด สุดบรรยาย โอ๊ว ก๊อด .......
เพีลงแต่เสียงขาดหายบ้าง สายหลุดบ้าง เพราะไอ้เนทเต่าของAISนี่แหละ
ถ้าต่อเนทกับ Wireless Lan คงจะราบรื่นโยธิน

วันก่อนไปเดินเล่นที่ห้าง แอบสแกนหาสัญญาณ Wireless ฟรี
เจออยู่อันนึงเขาไม่ได้ล๊อคเลยแอบใช้ซะเลย ลองโทรดูอีก
คราวนี้เสียงชัดใส ราบเรียบไม่สะดุดเลย
สุดยอดจนอาแปะร้องอู้หู อากู๋ร้องโอ้โห

นี่ถือเป็นนวัตกรรมใหม่ในชีวิตจีรศักดิ์ เพราะมันหมายความว่า จีรศักดิ์สามารถเอามือถือ
ไปโทรที่มุมไหนประเทศไหนก็ได้ในโลกที่มีสัญญาณอินเตอร์เนท หรือ WiFi
(เดี๋ยวนี้หลายโรงแรมเขาก็มี WiFi ให้ใช้ได้ฟรีๆ)
โดยไม่ต้องง้อสัญญาณ GSM แถมใช้โทรไปที่ไหนก็ได้บนโลกใบนี้
ด้วยมือถือสุดน่ารักเครื่องนี้
อะไรมันจะขนาดนั้น ชีวิตเหนือระดับจริงๆ

เดียวจะลองโทรไปหลายๆประเทศที่เพื่อนๆและพี่ๆน้องๆของจีรศักดิ์อพยพไปอยู่
อูยส์ แค่คิดก็สนุกแล้ว...
แต่ของ thaitelephone นี่มันเหมือนว่าโทรไม่ติดก็คิดตังค์
หรือไม่ก็คิดราคาขาดๆเกินๆยังไงก็ไม่รู้
แต่ยังไงก็ถือว่าถูกมากอยู่ดีแหละ

รู้สึกว่ายังมีอีกหลายบริษัทที่ทำธุรกิจโทรผ่านเนทโดยใช้มือถือ
ค้นดูเจอมาอีกอัน http://www.callcafe.info/
โลกเราหมุนไปไวเกินใจจะตามทันจริงๆ

สำหรับคนที่เคยกินอาหารญี่ปุ่นเป็นประจำ อย่างน้อยก็ช่วงหนึ่งของชีวิต
บางครั้งก็อาจเกิดอาการลงแดง อยากกินอาหารญี่ปุ่นขึ้นมากระทันหัน
ครั้นจะไปร้าน Fuji หรือ Zen มันก็แพงเกินต้านทาน
อย่างไรก็ดี วันนี้เรามีทางออกให้แก่คุณๆท่านๆ

 

แอ่น แอ๊น อันดับแรก มันฝรั่งทอดเทสโต้ รสทาโกะยากิ (ขนมครกปลาหมึก)
ทาโกะยากิเป็นอะไรที่จีรศักดิ์ชอบที่สุด กินครั้งสุดท้ายที่สิงคโปร์เมื่อต้นปี
แล้วก็อดอยากปากแห้งลงแดงมานานจนได้มาพบกับมัน..
ถึงแม้มันไม่ใช่ปลาหมึกของจริง เป็นมันฝรั่งปลอมตัวมา แต่กลิ่นมันช่าง
เหมือนของจริงอะไรอย่างนั้น แถมยังมีกลิ่นซอสเฉพาะตัวที่ราดบนปลาหมึก
มันช่างสุดยอดอะไรอย่างนี้ เปิดถุงที่ไรกินหมดทุกทีไม่เคยเหลือ

พระเอกของเราทางขวา คือโก๋แก่ที่พวกเรารู้จักกันดี แต่คราวนี้มันเคลือบตัวเอง
ด้วยวาซาบิสุดฉุนและแสบร้อนสไตล์ญี่ปุ่น หยิบเข้าปากแค่สามเม็ดแล้วอมไว้
มันจะแสบขึ้นจมูกหลุดโลกไปเลย ประมาณว่าคุณจะได้เผชิญกับอาการตรัสรู้
ผสมกับอาการไม่รู้สึกตัวไปชั่วขณะ กินเวลาเครียดหรือท้อแท้จะดีมาก
แต่จงระวัง
ถ้าใส่เข้าปากสักหกเจ็ดเม็ดในคราวเดียว ตุณอาจถึงตาย..
เราเตือนคุณแล้ว.....