มาอยู่ที่นี่ได้สามสี่วันเริ่มจะนึกออกว่าการที่จีรศักดิ์เลือกมาเกาหลี
เป็นเพราะต้องการอะไรแปลกใหม่ แนวความคิดใหม่ๆ ที่ทำให้ตัวเองเปลี่ยนไป
และเติบโตขึ้นทั้งทางจิตวิญญาณและสมอง แต่มาตอนนี้เริ่มจะไม่แน่ใจ
เพราะออกไปข้างนอกทีไรก็เกิดอาการวิตกจริตขึ้นทุกเวลา พูดกับใครก็ไม่รู้เรื่อง
เกิดมาไม่เคยไปที่ไหนแล้วคุยกับใครสื่อสารอะไรไม่ได้เลย เพิ่งจะมาที่นี่นี่แหละ

และคนเกาหลีก็เป็นโรควิตกจริตกลัวคนต่างชาติขึ้นสมอง ถ้าปรี่เข้าไปเป็นภาษาต่างชาติ
ถ้าไม่วิ่งหนีก็ทำเหมือนเราไม่มีตัวตน ไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้น มาที่นี่เริ่มรู้สึกได้ว่าประเทศนี้
เป็นประเทศที่ "ปิด" เอามากๆๆ ความเป็นอินเตอร์มีแต่ด้านวัตถุ...

พักเรื่องเครียดมาชื่นชมห้องของจีรศักดิ์กันต่อดีกว่า ตอนนี้ยังไม่เปิดเรียน
ทุกวันเป็นวันว่าง ก็เลยมีเวลาว่างแรดแถดๆ ไปโน่นมานี่ และชื่นชมธรรมชาติรอบตัว



นี่คือหน้าตาหอพักของจีรศีกดิ์ ไฮโซมากจริงๆ แต่กว่าจะเดินขึ้นถึงหอก็แทบอ้วก
เมื่อวานเอาโลชั่นทาขา เพราะอากาศแห้งมาก ตกใจมาก เฮ้ย นี่น่องเราเหรอวะ
ทำไมมันเล็กขนาดนี้ เหอๆ ไปชั่งน้ำหนักที่อาบน้ำพุร้อน น้ำหนักลดลงไปอีกสามโล
เฮ้ ฝันที่เป็นจริง....



หน้าตาห้องของจีรศักดิ์ เข้าออกด้วยระบบกดหรัสเหมือนเทีเอ็ม มีเเครื่องทำความอุ่น
ด้วยระบบน้ำร้อนใต้พื้น พื้นจึงอุ่นสบายเท้า อยากนอนบนพื้นแทนบนเตียงเลย
แต่ห้องต้องพักสองคนน่ะ เมทคนเกาหลีผู้โชคร้ายยังไม่มาปรากฎตัว...
ทำไมต้องพักสองคนต่อห้องว่ะนี้ เป็นนักศึกษาปริญาเอกแล้วนะ...



ขออวดวิวแสนอลังการจากระเบียงห้องอีกทีเถอะ เหมือนมาพักรีสอร์ตบนเขายังไงอย่างงั๊น
ไกลลิบๆจะเห็นแม่น้ำสายใหญ่ ชื่ออะไรก็ไม่รู้ รู้แต่ว่ามันใหญ่มากๆ เจ้าพระยาชิดซ้าย
เช้าๆตื่นมาเปิดม่านออก อูวววววส์ งามแต๊งามว่า ตาสว่างเลย



อาหารในหอพักที่ใครๆก็บ่นว่าไม่อร่อย แต่จีรศักดิ์รับได้ เพราะถือว่ากินกันตาย
ตักได้เอาตามใจชอบ แต่ถ้าตักเยอะเกินกลัวแม่ครัวกินหัวเอา เลยตักแต่พอดีๆทุกที



หากจะกินเอาความเพลิดเพิน ต้องออกไปข้างนอก ประเทศนี้ดูเหมือนจะมีแต่ของอร่อย
แฮมเบอร์เกอร์สัญชาติเกาหลี ลอตเตเรีย ก็ยังอร่อยสะใจ แต่แพงพอประมาณ ร้อยกว่าบาท

จบการรายงานครั้งที่สอง ชีวิตในปูซานแต่เพียงเท่านี้

การเตรียมตัวไปเรียนต่อมันมีอะไรให้ทำมากกว่าที่คิด
ทุกวันเป็นวันที่แสนจะวุ่นวายและสับสน ไม่รู้ต้องทำอะไรก่อนหลัง มามีสติอีกทีก็...



อยู่บนเครื่องบิน จะถึงปูซานแล้ว ชีวิตข้างหน้าจะเป็นยังไงต่อไปล่ะนี่
กับตันประกาศ วันนี้อุณหภูมิต่ำสุด ลบ3 องศา อืม ยังพอทน..



ถึงแล้ว มหาวิทยาลัย หาสิ่งมีชีวิตแทบไม่มี เพราะยังไม่เปิดเทอม
มหาวิทยาลัยจะอยู่บนเขาลูกใหญ่ๆลูกหนึ่ง ถ้าเดินขึ้นก็พอทน นึกซะว่ามาปีนเขา
แต่ถ้านั่งรสบัสของมหาลัยที่ให้บริการฟรีจะสะดวกกว่า

ตึกเรียนก็ว่าอยู่สูงแล้ว แต่ที่อยู่สูงกว่าตึกเรียนมากก็คือ หอพักที่จีรศักดิ์ต้องใช้กินนอน
ลองดูวิวจากระเบียงห้องก็จะรู้ว่า ถ้าต้องเดินขึ้นมาจากตัวเมืองมันจะสาหัสขนาดไหน
เมื่อวันไปซื้อของที่ซูเปอร์ แบกของขึ้นมาท่ามกลางอากาศติดลบ อืม.. บัดซบจริงๆ



แต่เมื่อแลกกับวิวยามค่ำคิน ก็จะรู้สึกคุ้มค่าขึ้นมานิดๆ
ได้ข่าวว่าอาจจะต้องย้ายห้องทีหลัง แล้วจะได้วิวแบบนี้หรือเปล่านะ
เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี่ก่อน ขอกลับไปนอนสลบอีกยก เหนื่อยมาก..