อยู่เกาหลีมาเกือบสองเดือนแล้ว ใครขอเบอร์ก็บอกว่า ไม่มี๊ ไม่มี
ไม่ใช่เล่นตัว แต่ซื้อไม่ได้ เพราะคนต่างชาติจะซื้อมือถือได้ต้องไปขึ้นทะเบียน
คนต่างชาติก่อน กว่าจะได้บัตรคนต่างด้าวมาก็รอจนเหงือกแห้ง

 

พอได้บัตรปุ๊บ ก็ติดเกียร์หมาวิ่งไปซื้อทันทีตัวซีดตัวสั่น ต้องหนีบเอาเพื่อนสาวชาวเกาหลี
ไปด้วย เพราะคุยกันเองรู้เรื่องชาติหน้าแน่ๆ จีรศักดิ์เลือกแบบเดียวกับของเมทร่วมห้อง
เพราะแอบเห็นแล้วติดใจของมัน ราคาไม่แพงมาก 8500 บาท แต่ทำอะไรได้สารพัด
ดียังไงจะสาธยายให้ฟังดังนี้ (ในรูปใส่กรอบพลาสติก กลัวน้องชายจะเก่าเร็ว)

ประทับใจสุดคือ มันใช้ดูทีวีได้ เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งนึกว่าจีรศักดิ์บ้านนอก
มือถือไทยดูทีวีได้เยอะแยะ แต่มือถือที่นี่ ดูทีวีระบบดิจิตอลได้จ๊ะ ภาพและเสียงคมกริบ
สุดยอดจริงๆ เค้าเรียกระบบถ่ายทอดแบบดิจิตอลนี้ว่า DMB
เดี๋ยวอีกหน่อยเมืองไทยก็คงจะมีล่ะ

ในเครื่องมีดิกเกาหลี-อังกฤษด้วย มีศัพท์เยอะมากใช้ได้เลยแหละ คีย์ภาษาเกาหลีในมือถือ
ก็ไม่ยากเลย จีรศักดิ์พิมพ์เป็นภายในเวลานาทีเดียวเท่านั้น
นึกคำไหนไม่ออก ก็ไม่มีปัญหาแล้ว รอดตายแล้วเรา

อุปกรณ์เสริมครบอย่างที่ไม่เคยได้มาก่อน แบตสองก้อน แท่นชาร์จ สายดาต้า
กรอบสองอัน ครบครันจริงๆ 

จีรศักดิ์เลี้ยงหมาในมือถือด้วย เวลาอยู่ที่หน้าจอหลักไม่ได้เข้าเมนู
เราจะคอยดูอาการหมาเราได้ ว่าใกล้ตายหรือยัง (เพราะขี้เกียจให้ข้าวมัน)
มันจะเดินไปเดินมา กระโดดหยองแหยง ในรูปเห็นหมาจีรศักดิ์น่ารักไหม อิ อิ

 

เห็นที่ห้อยมือถือไหม ที่ห้อยที่เป็นแผ่นบางๆนั่นไม่ธรรมดาเลยนะ เอาไปแตะกับเครื่อง
ตรวจตั๋วตอนขึ้นรถไฟใต้ดินได้ ใช้แทนเงินสดนั่นแหละ เราต้องไปเติมเงินก่อนที่เครื่อง



นอกจากใช้ขึ้นรถไฟใต้ดินแล้ว ยังใช้ขึ้นรถเมล์ ขึ้นแท็กซี่ ซื้อน้ำกระป๋องจากตู้ขายน้ำ
ใช้ได้ตามร้านอาหารบางที่ สะดวกโยธินจริงๆเลย เมืองปูซานนี่มันสิวิไลซ์จริงๆ

ตอนซื้อเลือกเบอร์ได้ด้วย จีรศักดิ์บอก งั๊นขอเบอร์ลงท้าย 9999
คนขายกรี๊ดสลบ จีรศักดิ์ต่อรองใหม่ เลยได้มาเป็นเบอร์ลงท้าย 8999 อืมก็ยังดีแฮะ
แต่เบอร์จีรศักดิ์ดูรวมๆแล้วเบอร์ก็ยังสวยมาก ดีกว่าเบอร์มือถือที่เมืองไทยอีก อิ อิ
คิดแล้วเสียดายที่วันนึงต้องทิ้งเบอร์นี้ไป...

เรานั่งรถไฟใต้ดินและต่อรถบัสขึ้นเขามาเพื่อเที่ยววัดพอมอซา (Beomeosa)
วัดเกาหลีเกือบทั้งหมดชอบไปซ่อนตัวอยู่ในซอบหลืบของภูเขาแบบอารมณ์ปลิกวิเวก
ไปลำบากแต่ก็แลกกับบรรยากาศแบบธรรมชาติ แสนจะสดชื่นระรื่นใจ ไม่เหมือนวัดไทย
เอะอะก็เทปูนทำลานกว้างๆให้มันอุจาดลูกตา

 

วัดนี้ตั้งอยู่บนครึ่งทางของเขาคึมจองซาน (Geumjeongsan)
ซึ่งเป็นภูเขาเขาที่สูงที่สุดในเมืองปูซาน
ประทับใจวัดนี้มากๆ ไม่นึกว่าวัดเกาหลีจะสวยได้ขนาดนี้ อากาศหนาวกว่าข้างล่าง
แต่จีรศักดิ์ถอดเสื้อนอกออกเพราะเป็นคนขี้ร้อน จริงๆตอนนี้ยังหนาวอยู่นะ

 

เพื่อนชาวเกาหลีบอกว่า ไหนๆก็มาแล้ว เรามาปีนเขาไปดูป้อมโบราณที่อยู่สูง
ขึ้นไปอีกกันดีกว่า ปีนเขาไปแค่ 3 กิโลเมตรเอง จีรศักดิ์เออออ เพราะไหนๆก็มาแล้ว
พอเดินเข้าจริงๆ หนทางลำบากเหลือแสน
เราเดินไต่เลียบๆน้ำตกไป พอรู้สึกว่าเหนื่อยใกล้ตายก็ถึงป้อม



ป้อมบนเขานี่เขาสร้างเพื่อป้องกันการรุกรานจากกองทัพญี่ปุ่นและจีนเมื่อประมาณ
สามร้อยปีก่อน อ่านประวัติศาสตร์เกาหลีจะรู้ว่าชาวเกาหลีไม่เคยได้อยู่สงบสุข
ทั้งจีนและญี่ปุ่นผลัดกันส่งทหารมาย่ำยีครั้งแล้วครั้งเล่า... หุงเข้าไม่ทันจะสุก
ก็โดนทุบหม้อข้าว อะไรประมาณนั้น เราคงไม่แปลกใจว่าทำไมเพลงเศร้า
ของเกาหลีมันถึงได้เศร้าชวนน้ำตาร่วงขนาดนั้น
จริงๆป้อมพวกนี้ถูกทหารญี่ปุ่นทำลายไปหมดแล้ว
ในช่วงที่ญี่ปุ่นยึดเกาหลีเป็นอาณานิคม ที่เห็นนี่คือเขาบูรณะขึ้นมาใหม่



บนเขาไม่ได้มีแต่ป้อม เขาก่อเป็นกำแพงแนวยาวเป็นสิบกิโลไล่ไปตามสันเขา
และจะมีป้อมอีกหลายป้อมตามแนวกำแพง เพื่อนชาวเกาหลีบอกว่า ไหนๆก็ขึ้นมาถึงนี่แล้ว
จะกลับลงไปที่วัดทำไม เดินเลาะกำแพงตามกำแพงไปดีกว่า เดินประมาณ 7-8 กิโล
แล้วค่อยเดินลงเขาไปขึ้นรถไฟใต้ดินอีกสถานีนึงกลับบ้าน จีรศักดิ์โดนคะยั้นคะยอ
ก็เลยลองเสี่ยงชีวิตดู จริงๆเดินมาถึงแค่นี้ก็เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว

 

จากภาพถ่ายทางอากาศ จุดเหลืองข้างบนคือวัด เส้นทางสีแดงคือ เส้นทางจากวัด
ไปยังป้อม และทางเดินเลียบแนวกำแพงไปตามสันเขา พระเจ้า นี่หลอกมาฆ่ากันหรือเปล่า

ดูเอาเองเถอะ น้องๆกำแพงเมืองจีนเลย มันสูงมากจริงๆ เลาะเขาลูกนั้นไปลูกนี้
แต่คนเกาหลีนี่เขาแข็งแรงกันจริงๆ ลูกเด็กเล็กแดงก็กระเตงกันไป
แก่ขนาดจะลงโลงก็เดินแซงจีรศักดิ์หน้าตาเฉย

 

กองทัพภาคที่ 4 ของเกาหลี ส่งทหารมาหนึ่งกองร้อยเพื่อคุ้มกันจีรศักดิ์
เพราะถ้าจีรศักดิ์เป็นอะไรขึ้นมา อาจจะกระทบกระเทือนความสัมพันธ์ระหว่างประเทศได้
(โหะ โหะ เว่อร์ไปแล้ว)

หนทางอันยาวไกลข้างหน้าจะเป็นอย่างไร โปรดติดตามตอนต่อไป....

เป็นการรอคอยที่ดูจะยาวนานจริงๆ สำหรับการสั่งซื้อหนังสือจากเวปขายหนังสือ
ชื่อดังก้องฟ้าสะเทือนดิน www.amazon.com นั่งคลิกเลือกหนังสืออยู่หลายวัน
จับยัดตระกร้าแล้วโยนออกแล้วจับยัดใหม่อีกหลายรอบกว่าจะลงตัว ข้อดีของการซื้อของ
ผ่านทาง Amazon คือมันมีส่วนลดบางเล่ม (ลดจนน่าตกใจ) และบางเล่มสามารถ
อ่านเนื่้อหาบางหน้าก่อนได้ หนังสือก็มีให้เลือกเยอะที่สุดในปฐพี แต่ข้อเสียคือต้องเสียค่าส่ง
คิดเป็นเงินไทยประมาณ 600บาท แต่เราซื้อครั้งนึงหลายเล่มอยู่แล้ว ก็ถือว่าเจ๊ากันไป
ซื้อจากร้านหนังสือในเมืองไทยเค้าก็อัพราคาซะบางทีแพงเว่อร์
สั่งซื้อไปสักสองอาทิตย์ได้ กลัวหนังสือจะหลงทางเหลือเกิน และแล้ว
กล่องพัสดุบอกยี่ห้อก็มาอยู่ในมือจีรศักดิ์

 

เรื่องของเรื่องคือที่เกาหลีหาร้านหนังสือภาษาอังกฤษแทบไม่มีเลย เวลาอยากได้เล่มไหน
ก็แทบเป็นไปไม่ได้ที่จะหาซื้อที่นี่ ทางออกเดียวคือแอมาซอนนี่แหละ เปิดกล่องมือไม้สั่น
ด้วยความอยากอ่าน

อย่าหาว่าจีรศักดิ์กระแดะอ่านหนังสือภาษาอังกฤษ ภาษาอังกฤษของจีรศักดิ์ก็ยังงูๆปลาๆ
แต่หนังสือไทยมันไม่ค่อยมีอะไรดีดีให้อ่าน อ่านไปเปิดดิกไป ไม่เข้าใจก็ถามชาวบ้าน

 

ยิ่งเล่มนี้ อาจารย์ที่นี่เค้าแนะนำให้อ่าน เพราะมันเกี่ยวกับวิทยานิพนธ์ของจีรศักดิ์
อาจารย์บอกว่าถ้าอยากรู้เบื้องลึกเบื้องหลังในซอกหลืบรูตูดของอเมริกา
ที่มันทำให้อเมริกาเที่ยวไปแส่ระรานเค้าที่หลายมุมโลก ก็จงอ่านซะ
ตอนแรกยืมของอาจารย์มาอ่าน อ่านแล้ววางไม่ลง
เพิ่งรู้ว่าโลกมันก็เหมือนตารางหมากรุกให้อเมริกาเดิน เหมือนชื่อหนังสือนั่นแหละ
มีจุดอับ จุดปะทะ จุดอันตราย จุดสำคัญที่ต้องยึดไว้ มันเป็นหนังสือที่ให้ความเครียด
และความหฤหรรษ์ในเวลาเดียวกัน เหมือนกินพริกน่ะ แล้วก็เหมือนอ่านนิยายสืบสวน
อะไรสักอย่าง แล้วก็เหมือนคู่มือเกมส์แฟมิคอมที่เล่นสมัยเด็ก
ดีขนาดนี้เลยสั่งซื้อดีกว่า ราคาลดเกือบครึ่งแน่ะ

ยิ่งอ่านหนังสือฝรั่ง ยิ่งน้อยเนื้อต่ำใจในความเป็นคนไทย ที่หนังสือในภาษาไทยมีเรื่องดีดี
ให้อ่านน้อยเหลือเกินเมื่อเทียบกับหนังสือฝรั่ง ชาตินี้เราไม่มีวันตามเค้าทันหรอก
ไม่ใช่เราไม่ก้าว แต่เค้าก้าวเร็วขึ้นเรื่อยๆ

ยิ่งหนังสือเรียนยิ่งแล้วใหญ่  แค้นอกแค้นใจมากสมัยเรียนมัธยม
จำได้คลับคล้ายคลับคลาว่า หนังสือเรียนอธิบายว่า สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เกิดขึ้นเพราะ ..

มกุฎราชกุมารแห่งออสเตรีย-ฮังการีและพระชายาถูกลอบปลงพระชนม์ที่เมืองซาราเจโว
ในแคว้นบอสเนีย ออสเตรีย-ฮังการีจึงประกาศสงครามกับเซอร์เบีย รัสเซียได้เข้าสนับสนุนเซอร์เบีย เยอรมนีจึงประกาศสงครามกับรัสเซีย ... บลา บลา บลา

อ่านแล้วรู้เรื่องไหมนั่น บรรยายให้เด็กแบบนั้น ทำให้ยิ่งอ่านก็ยิ่งโง่ ไม่ได้ให้ภูมิหลังอะไรเลย
มีแต่เนื้อหาบ้าๆที่ไม่รู้ว่าจำไปทำอะไร มีหนังสือแบบนี้ เด็กไทยมันก็เลยโง่
(รวมจีรศักดิ์ด้วย เพราะเป็นเด็กไทยเหมือนกัน)

เห็นระยะหลังหนังสือเรียนที่ออกใหม่ทำท่าจะดี ไม่มีเวลาไปเปิดอ่าน หวังว่าคงจะมีอะไร
ดีขึ้นบ้างแล้วนะ

ถ้าเราเรียนแบบจำ ไม่เคยคิด เราก็ไม่มีปัญญาไปตอบโต้อะไรใคร
เคยมีฝรั่งสาวสวีเดนมาถามจีรศักดิ์ ตอนอยู่ที่ญี่ปุ่นสมัยเกือบสิบปีที่แล้ว

จีรศักดิ์: เร๊อะ เออ ไม่รู้สิ

1. ที่ๆแกเดินไปในเมืองไทยน่ะ มันแค่ 1 เปอร์เซนต์ของพื้นที่ทั้งหมดของประเทศไทย
    แล้วกะหรี่มันก็ไปชุมนุมกันในที่ที่แกชอบไปเที่ยวนั่นแหละ พื้นที่อีก 99 เปอร์เซ็นต์ที่แก
    ไม่ได้เอาตีนไปเหยียบมันก็หาไม่ค่อยมีหรอก มีฝรั่งอย่างแกที่ไหน มันก็ไปกันที่นั่นแหละ

2. ที่มันเยอะ เพราะมันมีดีมานด์ สมัยสงครามเวียดนาม อเมริกาใช้ไทยเป็นฐานเพื่อส่งทหาร
    ไปเวียดนาม เพื่อยันคอมมิวนิสต์รัสเซียไว้ ทหารมาเยอะ กะหรี่ก็ต้องตามมา เหมือนมด
    กับน้ำตาล ถ้าไม่มีกะหรี่ไทย ทหารสหรัฐอาจจะแพ้ตั้งแต่ต้นแล้วก็ได้นะ
    ดูโอกินาว่าตอนนี้สิ สาวญี่ปุ่นกี่คนที่โดนทหารสหรัฐข่มขืน เมืองไทยไม่เห็นมีเลย
    เพราะอะไรล่ะ เพราะกะหรี่ไงล่ะ เห็นความดีกันหรือยัง

3. บ้านแกไม่มีเลยใช่ไหมกะหรี่น่ะ เห็นว่าทำเป็นล่ำเป็นสัน ถูกกฎหมายด้วย

มาช่วยจีรศักดิ์เถียงฝรั่งหน่อย...