เมื่อวันก่อน ในคลาสเกาหลี ครูสอนสำนวน "มีชื่อเสียงในเรื่องของ..."
แล้วครูถามนักเรียนว่า เอ้า มหาลัยของเรามีชื่อเสียงในเรื่องของ.... แป่วววว
ไม่มีใครตอบได้.. จีรศักดิ์ด้วย หน้าสวยๆของครูเลยเปลี่ยนเป็นสีซีด ฮ่าๆ
ถูกถามอะไรกระทันหันมันก็นึกไม่ค่อยออก

แต่จริงๆว่าไปแล้ว มหาลัยที่จีรศักดิ์เรียนอยู่ถึงจะเป็นแคมปัสเล็กๆแต่ก็มีอะไรดีดีหลายอย่าง
อย่างแรกคือที่ตั้งที่อยู่บนภูเขา Baekyang (อย่าจำผิดเป็น Brokebackนะจ๊ะ)
แวดล้อมไปด้วยแมกไม้ น้ำตก สระน้ำ และลำธาร ได้ดูธรรมชาติสวยสดที่เปลี่ยนไปทุกฤดู
เคยติดอันดับหนึ่งในห้า (หรือสี่หว่า) มหาลัยที่สวยที่สุดในเกาหลีด้วยแหละ
อย่างน้อยคงไม่ค่อยมีโรงอาหารใต้หอที่ไหนที่กินไปดูลำธารน้ำใสไหลเย็นไปด้วยได้
ทุกวันจะเห็นบรรดาลุงๆป้าๆหรือไม่ก็ครูพาเด็กอนุบาลมาปีนเขาเล่น
(ว่างกันจริงจรี๊ง) โดยอาศัยมหาลัยเป็นทางผ่านขึ้นเขา

 

นอกจากนั้น มหาลัยก็พยายามจะหาอะไรแปลกๆมาให้นักเรียนดูถึงที่ตั้งแต่คอนเสิร์ต
ของนักร้องดัง (แบบรูปข้างบน) แต่จีรศักดิ์ก็ไม่เคยไปดูเพราะไม่ชอบคนเยอะๆ
ชอบปลิกวิเวกมากกว่า

วันก่อน มหาลัยจัดการแสดงรำระบำเกาหลีที่สวนในมอ
สำหรับนักศึกษาต่างชาติโดยเฉพาะ จีรศักดิ์ชอบสวนนี้มาก
เพราะเดินผ่านทุกวัน มีเวทีใหญ่น้อยอยู่สองเวทีกลางสวน ช่วงนี้เริ่มเข้าหน้าร้อน
อากาศกำลังดี 23 องศา เหมาะแก่การกิจกรรมทุกชนิด รูปข้างบนเป็นการแสดง
รำตีกลองของสาวๆกิมจิ (ไม่ต้องบอกก็รู้เนอะ)

การแสดงบางชุดก็เป็นสาวๆ บางชุดก็เป็นป้าแก่สไตล์แม่เล้า แล้วแต่ใครจะชอบแบบไหน
แต่จีรศักดิ์ชอบป้าแก่ เพราะหน้าเธอได้อารมณ์มากจริงๆ เต้นหน้าตายได้ตลอดเวลา
ที่เอารูปมาให้ดูมีแต่การแสดงของสาวๆนะจ๊ะ

กระโปรงพลิ้วจริงๆ ดูเพลินมาก แต่คนตรีเกาหลีบางทีมันก็ฟังหนวกหู
เน้นเอะอะมะเทิ่งสไตล์ดนตรีจีน ไม่ค่อยกรุ๊งกริ๊งโนเนะแบบคนตรีญี่ปุ่น

 

ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ออกไปไหนเท่าไหร่ เพราะใช้เงินเกินงบประมาณ
นับตังค์ที่เหลือหน้าซีดเลย อยู่สามเดือนหมดไปแปดหมื่น เอ๊ เงินมันหายไปไหนหมดวะ
แย่แล้วเรา.....

หายไปนานเพราะมัวบ้านั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบมิดเทอมวิชาภาษาเกาหลี
ตำราก็มหาโหดมาก เรียนมาแค่สองเดือนแต่สถานการณ์ที่เรียนล่าสุดคือการโทรจองโรงแรม
นึกสงสัยว่าถ้าเรียนครบปีคงจะสนทนากับประธานาธิบดีเกาหลีถึงเรื่องแนวโน้ม
ของนโยบายต่างประเทศด้วยภาษาเกาหลีได้เป็นคุ้งเป็นแคว

ผลลัพธ์คือได้คะแนน 80 เต็มร้อย วู๊ว ดีใจจริงๆเลย ไม่ห่วยอย่างที่คาดไว้ 

วันครูที่ผ่านมา ที่เกาหลีเค้าไม่ได้ถือพานแล้วคลานมาหาครูแบบบ้านเรา แต่จะเป็น
การให้ของขวัญครูแล้วกินอะไรด้วยกันในห้องเรียนกับครูที่เราสอนแม้จะเรียบง่าย
แต่ที่เกาหลีเค้าก็มีคำกล่าวว่า กษัตริย์ พ่อแม่ และครู สำคัญเท่าๆกัน

ชั้นเรียนเราได้อาจารย์คนสวย(ด้วยแพทย์)มาสอน สวยชนิดที่ไม่มีใครปฏิเสธลง
แต่ถ้าดูหน้าแกใกล้ๆบางวันจะเห็นรอยเล็กๆ มีเชี่ยวชาญหลายท่านลงความเห็นว่า
แกทำไปหลายส่วนเหมือนกัน แต่ก็ดูธรรมชาติมาก นึกไม่ออกจริงๆว่าของเดิมแกเป็นยังไง
แต่คนสวยทำอะไรก็ดูดีไปหมด ไม่ว่าแกจะมาสอนท่าไหน อารมณ์ไหน ก็ดูเพลินไปหมด
วันไหนแกไม่อยากสอน แกก็พล่ามเรื่องโน้นเรื่องนี้ ฟังเพลินเลยเพราะรูปลักษณ์ส่งเสริม

การที่ได้กลับไปเป็นนักเรียนอีกครั้ง ทำให้ได้คิดอะไรหลายอย่าง รู้สึกว่าที่ผ่านมา
เราสอนในมุมมองของคนที่ "รู้แล้ว" มากเกินไป พอมานั่งเรียนที่นี่จึงเริ่มเข้าใจว่า
เรามีอะไรที่ต้องปรับปรุง นักเรียนที่ดูโง่ในสายตาครูนั้น มันโง่เพราะอะไร เริ่มจะมองออก

พูดถึงเรื่องการเป็นครูของตัวเอง เคยดูในในประเมินอาจารย์ที่นักเรียนเขียนมา
มีแต่เสียงชมว่าใจดี หารู้ไม่ว่าจีรศักดิ์แอบตบตีนักเรียนด้วยโทรจิตไปหลายฉาด
ในฐานะครูสอนภาษา ครูไม่มีสิทธิ์แสดงออกว่า"โกรธ"และออกอาการกระฟัดกระเฟียด
เพราะหากครูทำลายบรรยากาศและความรู้สึกที่ดีที่นักเรียนมีต่อครู การสอนก็จบเห่
ถ้าเป็นวิชาอื่นก็แล้วไป แต่วิชาภาษาต่างประเทศ การสอนต้องอาศัย
ความรู้สึกร่วมระหว่างผู้สอนกับผู้เรียนสูงมาก

จริงๆแล้วแอบไม่เห็นด้วยกับอะไรหลายอย่างที่นักเรียนทำ แต่ก็แทบจะไม่พูด หรืออย่างร้าย
ที่สุดก็เปลี่ยนจากการด่าเป็นการพูดเล่น ว่าแต่นักเรียนสมัยนี้ก็มีอะไรให้ต้องตักเตือน
เยอะเหมือนกัน ซึ่งคิดว่าเคยเขียนไปแล้ว

สถานการณ์ง่ายๆ อย่างเช่น นักศึกษามหาลัยแต่งตัวตามใจชอบ
เพราะมหาลัยไม่มีกฎบังคับให้ต้องแต่งชุดนักศึกษา
บางคนไม่รู้ว่ามา"เรียน"หรือมาโชว์ความ"ซ่าน"ของตัวเอง นักศึกษามักจะอ้างว่า
ก็มันตัวหนูนี่คะ คิดแบบผิวเผิน มันก็จริงนะ ทุกคนมีเสรีภาพในการแต่งกาย
ของมันก็แค่สั้นกว่าปกติ ไม่ได้แก้ผ้าไปเรียนสักหน่อย แต่....

หรืออย่างเช่น จีรศักดิ์เคยนั่งรถเมล์กรุงเทพฯ เค้าเปิดวิทยุในรถ เพลงเพราะจนไปโดยใจ
สาวเจ้านางหนุึ่ง แล้วเธอก็ร้องเพลงคลอแบบไม่อายใคร (เผอิญผู้โดยสารไม่มาก)
จีรศักดิ์คิดว่า นั่นเป็นอะไรที่ "ไม่ปกติ" ใช่ คุณเธอมีสิทธิ์ร้องเพลง เพราะกฎหมายไม่ได้
ห้ามประชาชนร้องเพลงบนรถเมล์ แต่..จีรศักดิ์ก็มีสิทธิ์ที่จะนั่งรถเมล์แบบสงบๆ
ไม่มีเสียงร้องคลอเป็นซาวนด์แทรค มันเป็น externality ที่จีรศักดิ์ไม่ได้ร้องขอ

คนไทยชอบความ "เสรี" (ไม่งั๊นจะชื่อ ไท ได้ยังไง ใช่ไหม) แต่ในอีกแง่มุมหนึ่ง
ก็ไม่ค่อยรู้ว่าขอบเขตของเสรีอยู่ตรงไหน เพราะขอบเขตนั้นตัดสินได้ด้วยจิตสำนึก
ไม่ใช่กฎเกณฑ์ 

อ่านข่าวที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ห้ามนักศึกษาที่แต่งกายไม่สุภาพเข้าชั้นเรียน
รวมทั้งเหตุผลที่ต้องห้ามแล้วรู้สึกสะใจ ลองคัดตัดตอนมาให้อ่านเล่นดู

‘เสรีภาพเกินขอบเขต’ มธ. คุมเข้มแต่งกาย นศ.ชุดไม่สุภาพห้ามเข้าเรียน-งดบริการ

ดร.ปริญญา เทวานฤมิตรกุล รองอธิการบดีฝ่ายการนักศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (มธ.) กล่าวว่า ศ.ดร.สุรพล นิติไกรพจน์ อธิการบดี มธ. ได้ลงนามในระเบียบ มธ.
ว่าด้วยการแต่งกายของนักศึกษา เรื่อง การแต่งกายที่ถือว่าเป็นการใช้สิทธิเสรีภาพ
เกินกว่าขอบเขตอันเหมาะสม โดยระเบียบดังกล่าวกำหนดว่า หากนักศึกษาผู้ใดแต่งกาย
โดยใช้เสรีภาพเกินกว่าขอบเขตอันเหมาะสม อันได้แก่ การแต่งกายล่อแหลมจนเกินควร
หรือแต่งกายไม่สุภาพไม่เหมาะสมกับกาลเทศะเป็นอย่างยิ่ง ทั้งนี้ ไม่ว่าจะเป็นชุดที่แต่ง
ในโอกาสทั่วไปหรือชุดนักศึกษา นักศึกษาผู้นั้นอาจถูกห้ามให้ขึ้นอาคารเรียน
หรือเข้าห้องเรียน และหน่วยงานต่างๆ มีสิทธิงดให้บริการได้

เสรีภาพ และประชาธิปไตย เป็นสิ่งที่เราถูกสื่อรอบตัวเจาะหัวให้โหยหาแต่สิ่งเหล่านี้
และคิดว่ามันเป็นของหวานที่ใครๆก็มีสิทธิ์ที่จะหามารับประทาน แต่จริงๆแล้วเคยลองคิด
กันดูบ้างไหมว่า คำว่า "เสรีภาพ" มันบั่นทอน หรือ ให้คุณค่ากับเราและสังคมอย่างไรบ้าง

ในทางกลับกัน เสรีภาพที่น้อยเกิน บางครั้งมันก็ลดความเป็นมนุษย์ของเรา
สรุป เสรีภาพมากเกินก็ทำลายโลกเรา เพราะมนุษย์มีแนวโน้มที่จะคิดถึงแต่ตัวเอง...

พล่ามมากกว่านี้ หรือพูดเชิงวิชาการมากกว่านี้ เดี๋ยวจะเบื่อกัน พอแค่นี้ดีกว่า........
ว่าแต่เรื่องเสรีภาพนี้มันก็โยงไปถึงเรื่องที่คนไทยกำลังกัดกันอยู่ได้เหมือนกันนะนี่ 

อากาศร้อนได้สองสามวัน ตอนนี้กลับไปหนาวอีกรอบ แถมฝนเป็นระยะ
ฝันกลางฤดูร้อนของจีรศักดิ์ล่มสลาย ต้องรื้อเสื้อแจคเก็ตมาใส่อีกรอบ

ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ออกไปไหน ออกไปอากาศก็ไม่ค่อยดี ดูอย่างในรูปสิ ถ่ายจากในร้านพิซซ่า
ที่ริมหาดกวางอัลลี ทะเลยังครึ้มน่ากลัว แต่ว่าไปก็สวยไปอีกแบบนะ สวยซึ้งดี 



วันนี้ไปเที่ยวห้าง SfunZ ที่หาดแฮอุนแด ที่ชอบไปห้างนี้เพราะจีรศักดิ์สมัครเนท Wi-Fi
ความเร็วสูงแบบนอกสถานที่ไว้ เวลาจะใช้ก็วิ่งหาห้างหรือร้านกาแฟที่มีสัญญาณ ห้างนี้
สัญญาณแรงมาก ก็เลยมาบ่อยๆ เนทเกาหลีเป็นที่รู้กันว่าไวติดจรวด ความเร็วที่ได้
ประมาณ 3 เมกกะบิต เมืองไทยยังไม่ได้ความเร็วเท่านี้เลย โหลดหนังเป็นเรื่องๆได้สบาย
เนทที่มอก็ไว แต่ไม่ไวซาดิสม์เท่านี้ ผู้ให้บริการคือ NESPOT บริษัทลูกของ
KT telecom จ่ายแค่เดือนละไม่ถึง 500 บาท แต่มีเนทให้ใช้เกือบทุกมุมเมือง
โอ้ย ชีวิตจีรศักดิ์ไฮเทคจริงจิ๊งงง

กำลังโหลดอยู่ มีลูกนกบินเข้ามาจากไหนก็ไม่รู้ มาร้องเจี๊ยบๆข้างจีรศักดิ์ ร้องนานเป็น
ครึ่งชั่วโมง คงจะหนาวเพราะห้างวันนี้เป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้ เปิดหน้าต่างรับลมเต็มที่
จีรศักดิ์สงสารมันเลยจับมันมาวางบนตัว มันก็ไม่ตกใจนะ ยอมแต่โดยดี

ท่าทางมันยังหนาว เพราะลมพัดทีมันก็ร้องเจี๊ยบ แล้วก็เอาตัวเบียดเข้าไปซุกในเสื้อของ
จีรศักดิ์ แล้วจะทำยังไงเนี่ยะ มันยังบินไม่ค่อยเป็นเลย ว่าจะหอบไปเลี้ยงที่หอ แต่ก็กลัว
มันจะตายถ้าต้องมาอยู่กับคนที่เอาตัวเองยังไม่ค่อยจะรอดอย่างจีรศักดิ์
วิ่งไปหาคนเลี้ยงก็ไม่มีใครเอา
(ลองนึกภาพตามว่าจีรศักดิ์มีนกเกาะแขนวิ่งหาคนรับเลี้ยงไปทั่วห้าง)

   

จีรศักดิ์ไม่ละความพยายาม วิ่งเข้าวิ่งออกห้างหาเจ้าของต่อ นกมันเริ่มตกใจกับอากาศ
หนาวข้างนอก เลยบินไปเกาะกระเป๋าสามแม่ลูก พวกนั้นตกใจทิ้งกระเป๋าร้องกรี๊ดดๆๆ
ทำอย่างกับลูกนกมันเป็นเชื้อร้าย จีรศักดิ์นึกแช่งให้พวกมันไปเกิดเป็นนกชาติหน้า
และแล้วก็มีสาวสองคนจับมันไปปล่อยที่สวนข้างนอก จีรศักดิ์วิ่งตามไปบอกว่าไม่ด๊ายๆๆๆ
มันต้องตายแน่ๆถ้าปล่อยแบบนั้น แล้วก็เจรจาเกลี้ยกล่อมให้สาวสองหน่อเอานกไปเลี้ยง
ในที่สุดเรื่องก็จบลงอย่างแฮปปิ้เอ็นดิ้ง ถ่ายรูปสาวที่รับเลี้ยงมาแต่กล้องมือถือเป็นอะไรไม่รู้
ถ่ายแล้วมาดูทีหลังไม่มีรูป เลยอดให้ดูรูปสาวผู้ใจบุญ

เฮ้อ เหนื่อยเว้ยวันนี้ กับลูกนกหนึ่งตัว หวังว่าสาวเจ้าคงจะไม่ได้เอามันไปต้มกิน....