มาแล้ว รูปสยองขวัญประจำปี ถ่ายกับอาจารย์ชาวเกาหลีที่ไปด้วย อาจารย์คนนี้ฮาจริงๆ
ในชั้นเรียนแกสามารถแปลงร่างเป็นอะไรก็ได้ ตั้งแต่ งู หมา แมว กระต่าย
หรือหัวไชเท้าที่ถูกขุดขึ้นมาจากดิน…

โฉมหน้าเพื่อนร่วมชั้น มีจีรศักดิ์เป็นคนเดียวที่ไม่ใช่คนจีน คำว่าจีนครองโลกไม่ใช่เรื่อง
ของอนาคต แต่เป็น ณ บัดนี้ต่างหากล่ะท่านๆ พนันได้เลยว่า อีกสิบปี
ป้ายจราจรของไทยต้องมีภาษาจีนกำกับด้วย.. ในรูปจีรศักดิ์บวมสุด

อุตส่าห์มาถึงเมืองใหญ่อันดับสามของเกาหลี แต่ดันพามาสวนป่า จีรศักดิ์แทบลงไปดิ้นตาย
(มหาลัยเป็นคนกำหนดสถานที่ไป) แต่คิดในอีกแง่ก็โอเคแหละ จีรศักดิ์รักต้นไม้ ดอกไม้
ชอบเสียงเพลง รักสุนัข (เหมือนเขียนไปลงคอลัมน์หาคู่แฮะ)

หน้าบานพอๆกับดอกไม้เลย พระเจ้าช่วย..

ถัดจากสวนป่า ก็ไปสวนป่าอีก แต่คราวนี้เป็นของเอกชน โอย อยากตาย รู้งี๊ไม่มาดีกว่า
จริงๆทั้งสองที่มันก็มีอะไรให้ดูเยอะอยู่หรอก แต่จีรศักดิ์อยากไปดูความสิวิไลซ์ด้วยอ่ะ
จริงๆที่เอารูปตัวเองมาประจาน เพราะจะลงไว้เป็นหลักฐานว่า จากนี้จีรศักดิ์จะตั้งใจ
ลดน้ำหนักอย่างเต็มที่ ให้กลับไปผอมเหมือนเดิม (ตอนนี้ห้าวันผ่านไป ลดได้กิโลนึงแล้ว)
ไปห้องยิมใต้หอพักทุกวัน มันช่างทรมานจริงๆ ขี้เกียจยังไงก็ต้องไป
ทุกคนเอาใจช่วยจีรศักดิ์ด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

สัญญาณบ่งบอกการมาถึงของหน้าร้อนคือ บรรดาแด๊นเซ่อร์หน้าห้าง Homeplus
ที่จะออกมาเต้นยั่วน้ำลายเสือป่ากระทิงเปลี่ยวทุกวันอาทิตย์ แต่ยิ่งร้อน เสื้อผ้าก็ยิ่งน้อยชิ้น…
คนเกาหลีเต้นเก่งจริงๆ ให้ตายสิ

 แม้กระนั้น ก็ยังเหลือเวลาอีกเกือบสองเดือน กว่าจะปิดเทอมหน้าร้อน
เทอมนี้ ในคลาสภาษาเกาหลีที่จีรศักดิ์เรียน อาจารย์ในคลาสพยายามคะยั้นคะยอจีรศักดิ์
ให้เข้าประกวดสุนทรพจน์ภาษาเกาหลีของมหาลัย จีรศักดิ์พยายามปฏิเสธแต่ไร้ผล
อาจารย์บอกว่าเรียงความของจีรศักดิ์ตลกดี สำเนียงพูดในคลาสก็ใช้ได้
(แต่เวลาพูดจริงๆในชีวิตประจำวันกลับพูดไม่เป็นภาษาเลย) จีรศักดิ์เกรงใจอาจารย์
ก็เลยยอม ทั้งๆที่ตัวเองเกลียดการโชว์ร่างอวบอั๋นบนเวทีอย่างแรง
แล้วนี่จะเอาอะไรนักหนากับคนที่เพิ่งเรียนภาษาเกาหลีมาได้ปีเศษล่ะนี่

 

จีรศักดิ์ขึ้นไปพูดเรื่อง “การแสดงอารมณ์(ร้ายและร้อน)ของคนเกาหลี” เนื้อหาประมาณ
แอบกัดถีบคนเกาหลีนั่นแหละ แต่อาจารย์แอบนั่งฮากันขณะจีรศักดิ์พูดบ่อยๆ
ในที่สุดจีรศักดิ์ก็คว้ารางวัลที่สองมาได้ (ที่หนึ่งก็คือคนไทยรุ่นน้องจีรศักดิ์นั่นเอง กรี๊ดดด)
เงินรางวัลพันกว่าบาท กินข้าวสามสี่มื้อก็หมดแล้ว แต่ที่ได้มากกว่าคืออะไรน่ะหรือ
บรรดาอาจารย์ต่างชื่นชมว่าจีรศักดิ์พูดเก่งและชัดเจนมาก (เก่งเฉพาะในบทที่ท่องไปนั่นแหละ)
อาจารย์ที่สอนยังต๊กกะใจ เพราะตอนซ้อมพูดให้อาจารย์ดูยังตะกุกตะกัก (ก็แน่ล่ะสิ
ก่อนวันประกวด ท่องเป็นรอบที่กี่ร้อยแล้วก็ไม่รู้ ประกวดจบ บทที่ท่องยังหลอนในหัว
ไปอีกหลายวัน คุ้มไหมเนี่ยะ)

ที่แย่ที่สุดคือ นักเรียนต่างชาติหลายร้อยคนตอนนี้จำหน้าอ้วนๆของจีรศักดิ์ได้หมด
จริงๆแล้วความสุขของคนเราคือ being anonymous อยู่แบบไม่ต้องมีใครรู้จักมาก
แต่ตอนนี้ไปกินข้าวที่ไหน พวกนักศึกษาชาวจีนมองหน้าจีรศักดิ์ แล้วหันไปซุบซิบกัน
จับได้แต่คำว่า “ไท่กั๋วเหริน” (คนไทย..) บลา บลา บลา….
เอาอีกแล้ว มันนินทากรูกันอีกแล้ว เซ็งเป็ดจริงๆ….. 

พักเรื่องเซ็งๆ มาเรื่องสบายๆดีกว่า ตอนนี้จีรศักดิ์ไปสตาร์บัคส์บ่อยขึ้น
เพราะค่าโทรมือถือของ Show ที่จีรศักดิ์เพิ่งเปลี่ยนมาใช้ สามารถเอาแต้มจากการโทร
มาอัพเกรดขนาดของถ้วยกาแฟได้ ลั้นลา คุ้มจริงๆเลย ซื้อจ่ายแบบแก้วใหญ่
แต่ได้ไซส์จัมโบ้ จีรศักดิ์ได้แต้มได้เยอะมากเลย ขนาดเพิ่งใช้ได้เดือนเดียวนะนี่
พอใช้แต้มปั๊บ ก็มี SMS แจ้งทันที ว่าใช้แต้มไปเท่าไหร่ ที่ไหน เหลืออีกเท่าไหร่
เกาหลีจงเจริญ เย๊…..

ช่วงนี้ต้องไปห้องสมุดของมหาลัยปูซานบ่อยขึ้น เพราะต้องไปหาข้อมูลทำรายงาน
หนังสือภาษาอังกฤษและญี่ปุ่นที่นั่นมีมากกว่า และใหม่กว่าของมหาลัยจีรศักดิ์
แต่ปกติถ้าไม่ใช่นักเรียนที่นั่นจะเข้าไม่ได้ สมัยก่อนจีรศักดิ์อ้างว่าเป็นนักเรียนต่างชาติที่นั่น
แล้วขอเข้าไป แกล้งทำเป็นพูดภาษาเกาหลีไม่ได้ ฮ่าๆๆๆ  แต่มุขนี้ใช้หลายครั้ง
ท่าจะไม่ได้ผล ยิ่งตอนนี้เค้าเปลี่ยนระบบเป็นส่งบาร์โค้ดเข้ามือถือนักเรียน แล้วเอาหน้าจอ
ไปจิ้มกับเครื่องอ่านที่ทางเข้าห้องสมุด (เกาหลีนี่มันไปไกลจริงๆ)  จีรศักดิ์คิดแปดตลบ
เพื่อหาทางเข้าไปอีกให้ได้ ในที่สุด ไม่มีอะไรเกินสมองน้อยๆของจีรศักดิ์
จีรศักดิ์ขอดูมือถือของเพื่อนจีรศักดิ์ที่เรียนที่นั่น แล้วเอากล้องมือถือถ่ายหน้าจอของมันเก็บไว้
พอถึงตรงทางเข้าก็เปิดอัลบั้มรูป ปรับขนาดให้พอเหมาะ แล้วเอาไปจิ้ม……. กรี๊ดดดดดดดดด
ใช้ได้ด้วยเว้ยยยยยยย  จากนั้นจีรศักดิ์ก็สามารถเข้านอกออกใน ได้โดยเสรี
อะไรจะเสมอเหมือนปัญญาไม่มี ของไฮเทคก็โกงได้ด้วยวิธีพื้นๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ

ปัญหาต่อไปก็คือ ถ้าถูกจับได้ จะต้องทำท่าแอ๊บแบ๊วอย่างไร
ให้ดูแล้วงามอย่างไทยๆ...