8/19/2007
ช่วงนี้นั่งเครื่องบินบ่อยกว่านั่งรถบัสอีก ตั้งแต่เดือนเมษายนที่ผ่านมา
จนถึงเดือนนี้นับรวมได้ 9 เที่ยว แต่นานๆทีจะได้นั่งการบินไทย
รักยูเท่าฟ้ากว้าง ดูเหมือนจะรักผู้โดยสารมากกว่าเดิม
ตั้งแต่มีสายการบินโลวคอสต์
บริการของการบินไทยก็ดูเหมือนจะดีกว่าเดิม
ภาพข้างบน ถ่ายตอนนั่งการบินไทยจากหาดใหญ่มากรุงเทพฯ
เนื่องในโอกาสกลับบ้านวันแม่ ระหว่างทาง
กับตันประกาศให้ชะโงกหน้าลงไปมองเกาะสมุย สวยจริงๆเลย
เห็นแล้วอยากจะกระโดดลงไปเที่ยวสุดๆ
เห็นสนามบินของบางกอกแอร์เป็นเส้นตรงอยู่ลิบๆ
ลืมเล่าไป ช่วงนี้มีมาตรการห้ามนำของเหลวทุกชนิดปริมาณมากๆขึ้นเครื่อง
จีรศักดิ์ก็รู้แล้วหละ แต่เผลอถือโฟมล้างหน้าหลอดใหญ่ 4 หลอดขึ้นเครื่อง
เพราะจะขนไปฝากคนที่บ้าน เจอเขาตรวจตอนเข้าเครื่อง X-ray
เขาจะไม่ยอมให้เอาขึ้นเครื่อง ทำไงดีกว่า ของแพงซะด้วยสิ
จีรศีกดิ์ใช้สารพัดไม้ตายมาต่อรอง สรุปว่าเขายอมให้เอาขึ้นเครื่องได้ อิ อิ
กลับบ้านเจอหมาทำหน้าอย่างนี้ทักทายจะรู้สึกยังไง...
ปกติมันอารมณ์ดีน่ารัก แต่พอยั่วให้โกรธเป็นอย่างนี้ทุกที...
มันคงนึกว่าแยกเขี้ยวแล้วทำหนวดสั่นๆจะดูน่ากลัวจะแย่
แต่เปล่าเลย ดูตลกสุดๆ
กลับมาภูเก็ต เครื่องก็ดีเลย์ ฝนตกหนักทั้งวัน รถแบตหมด
น้ำมันคลัทช์ก็หมด ไปไหนไม่ได้ เซ็งชีวิต.. จบข่าว
8/12/2007
มีประชุมครูสอนภาษาญี่ปุ่นเขตภาคใต้ที่หาดใหญ่
จีรศักดิ์ก็เลยมีโอกาสได้ไปเที่ยวเปลี่ยนบรรยากาศต่างเมือง
ยิ่งตอนนี้มีเครื่องบินนกแอร์ โฉบระหว่างภูเก็ตและหาดใหญ่
การเดินทางระหว่างสองจังหวัดนี้เลยเป็นเรื่องง่าย
และใช้เวลาเพียงชั่วตดยังไม่ทันหายเหม็นก็ถึงแล้ว
จำได้ว่าเมื่อ 7 ปีที่แล้วเคยนั่งการบินไทยจากภูเก็ตไปหาดใหญ่
ตอนนั้นค่าเครื่องบินแค่ 800 บาท แต่หลังๆก็ยกเลิกไปไม่ทราบสาเหตุ
ตอนนี้มีนกแอร์บินแทน แพงขึ้นมาอีกนิด ราวพันเศษๆ
จำได้ว่าครั้งก่อนที่ติดใจคือเครื่องจะบินผ่านอ่าวนางที่กระบี่
หาดในฝ้นของจีรศักดิ์ และครั้งนี้ก็บินผ่านอีกเช่นเคย
ราวกับมีใครมาขีดเส้นให้บินตรงทางเดิมไม่ผิดเพี้ยน
ตามคติพจน์ของจีรศักดิ์ เที่ยวต้องสำคัญกว่างาน แฮ่ๆ
ตกเย็นอาจารย์กานต์สาวสวยสังกัดคานทองนิเวศน์
มารับไปเที่ยวเขาคอหงส์ (คิดว่าชื่อประมาณนี้นะ)
ขับรถไต่เขาไปขึ้นไกลพอดูกว่าจะถึงยอดเขา
จากยอดเขาจะเป็นตัวเมืองหาดใหญ่ ยิ่งยามพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน
ทิวทัศน์จะงดงามราวภาพวาด เฮ้ย พี่โล้นนั้นเป็นใคร
หลบหน่อยพี่บังกล้อง...
อ้าว จีรศักดิ์เองนี่นา เมื่อไหร่ผมจะยาวสักที เซ็งชีวิต..
อีกหนึ่งมุมมอง จะเห็นชายฝั่งทะเลสงขลาอยู่ลิบๆ
แหม มากันเป็นคู่เชียวนะ ตอกย้ำกันเข้าไป..
อากาศข้างบนเขาลมพัดเย็นสบายอย่างกับภาคเหนือ
บรรยากาศช่างเข้ากับเพลงๆหนึ่ง ที่อาจารย์ชาวญี่ปุ่นจากนครศรีธรรมราช
เอามาแนะนำในที่ประชุมเพื่อใช้ประกอบการสอน ซึ้งมากเลยเพลงนี้
ชวนให้คิดถึงคนที่จากไป เลยอุตส่าห์นั่งแปลเล่นๆเป็นการกุศล
ใครอยากได้เพลงติดต่อหลังไมค์ด่วน
千の風になって
เป็นสายลมร้อยพันที่ผันผ่าน
私のお墓の前で 泣かないでください
ขอเธอ อย่าร้องไห้หน้าหลุมศพของฉัน
そこに私はいません 眠ってなんかいません
เพราะฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้นหรอก และฉันก็ไม่ได้หลับใหลด้วย
千の風に 千の風になって
แต่ฉันได้กลายเป็นสายลมร้อยพัน
あの大きな空を 吹き渡っています
ที่พัดผันข้ามอาณาฟ้ากว้างใหญ่
秋には光になって 畑にふりそそぐ
ยามฤดูใบไม้ร่วง ฉันเป็นแสงแดดที่ทาบทอท้องทุ่ง
冬はダイヤのように きらめく雪になる
ยามฤดูหนาว ฉันก็เป็นหิมะที่เปล่งประกาย
朝は鳥になって あなたを目覚めさせる
ฉันเป็นนกที่ขับขานให้เธอตื่นเมื่อยามเช้า
夜は星になって あなたを見守る
ยามค่ำคืนก็เป็นดาวเฝ้าดูเธอ
私のお墓の前で 泣かないでください
ขอเธอ อย่าร้องไห้หน้าหลุมศพของฉัน
そこに私はいません 死んでなんかいません
ฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้นหรอก และฉันก็ไม่ได้ตายจากเธอไปไหน
千の風に 千の風になって
แต่หากได้กลายเป็นสายลมร้อยพัน
あの大きな空を 吹き渡っています
ที่พัดผันข้ามอาณาฟ้ากว้างใหญ่
千の風に 千の風になって
ได้กลายเป็น สายลม หมื่นร้อยพัน
あの大きな空を 吹き渡っています
ที่พัดผัน ข้ามอาณา ฟ้าแสนไกล....
เพลงนี้ถ้าข้อมูลไม่ผิด เขาแปลมาจากโคลงของฝรั่ง
ตามข้างล่างนี้แหละ โคลงนี้ไม่มีชื่อนะจ๊ะ
Do not stand at my grave and weep,
I am not there, I do not sleep.
I am in a thousand winds that blow,
I am the softly falling snow.
I am the gentle showers of rain,
I am the fields of ripening grain.
I am in the morning hush,
I am in the graceful rush
Of beautiful birds in circling flight,
I am the starshine of the night.
I am in the flowers that bloom,
I am in a quiet room.
I am in the birds that sing,
I am in each lovely thing.
Do not stand at my grave and cry,
I am not there. I do not die.
Tools 
