เมื่อวานเป็นวันสำคัญวันหนึ่ง.. ของใครบางคน.. คนที่พาร่างอ้วนๆแต่หล่อสะบัด
มาเหยียบเกาหลีและผ่านหนาวผ่านร้อนมานับได้เจ็ดเดือนบริบูรณ์
เป็นวันอะไร ดูรูปข้างล่างคงจะเข้าใจ..



แหะๆ เป็นวันเกิดของจีรศักดิ์เองแหละ เลยฉลองวันเกิดตัวเองด้วยเค้กครึ่งกิโล
(ฟังดูเหมือนเยอะเนอะ เออ แล้วทำไมจีรศักดิ์ต้องเป็นคนจ่ายค่าเค้กก้อนนี้ด้วยล่ะนี่)
ขนาดกำลังดี ลองเทียบกับขนาดของส้มผ่าซีกที่อยู่ตรงหน้าเค้กดูละกัน
ราคาพอรับได้แฮะ ประมาณ400บาท หน้าตาน่ากินจนอยากเอาหน้าซุก
ลงไปเขมือบโดยไม่ต้องใช้ช้อน เค้กเกาหลีรูปทรงมันก็คิขุพอๆกับเค้กของญี่ปุ่น
แต่แค่ถูกกว่าเท่านั้นเอง แล้วเค้กญี่ปุ่นดูเหมือนจะอร่อยกว่าด้วยแฮะ
(อ้อ ขอบใจยัยกิ๊กที่อุตส่าห์SMSมาจากเมืองไทยนะจ๊ะ ก่อนหน้านี้ได้รับแต่SMSขยะทุกวัน)
จีรศักดิ์เปิดโรมมิ่งข้ามแดนไว้ก็เลยรับSMSได้ฟรีจ้ะ พวกSMSขยะนี่มันก็ขยันส่งมาทุกวัน
อุตส่าห์ตามมาโฆษณากวนใจจีรศักดิ์ถึงเกาหลี มีอยู่อันนึงคิดทีไรขำทุกที
"ฟรี! เที่ยวเกาหลี กด *4825310"  ขำมาก จีรศักดิ์อยู่เกาหลีอยู่แล้วนี่นา
เหอๆ ไอ้SMSหน้าโง่ (จริงๆแล้วเค้าก็สุ่มส่งไปทั่วนั่นแหละ ใช่ไหม)

ลมหนาวแรกของปีพัดมาในวันเกิดของจีรศักดิ์ พาให้ฟ้าใสอย่างที่ไม่ได้เห็นมานาน
ลมมันเข้าใจเลือกวันจริงๆ จีรศักดิ์เบื่ออากาศร้อนที่ยาวนานกว่าสามเดือนเต็มแก่
จากวันก่อนที่อุณหภูมิช่วงกลางวันประมาณ 28 องศาพาตับแลบ พอถึงวันเกิดปั๊บ
อุณภูมิลดลงไปกว่า 5 องศาพาใจสั่นภายในวันเดียว โอ!!ขอบคุณพระเจ้า
เลิกนิสัยเดินเหงื่อแตกซะที (เอ มันเรียกว่านิสัยไหมนั่น)  พอหน้าร้อนหมด
ทะเลคนก็น้อยลงเยอะ จีรศักดิ์จะได้กลับมาครองตำแหน่งเจ้าหาดอีกครั้ง
(เคยแมะ แบบว่าเดินบนหาดอยู่คนเดียวอ่ะ คั่ก คั่ก ชอบๆ)



ช่วงนี้รู้สึกซึมเศร้ามาก (เศร้ายังไงดูหน้านายแบบข้างบนละกัน รูปขโมยเค้ามา คั่กๆ)
เพราะเรียนหนักเหลือเกิน ทั้งวิชาสงครามและการก่อการร้าย วิชาSPSS
วิชาเกาหลีกับมหาอำนาจ พ่วงท้ายด้วยวิชาภาษาเกาหลีที่เรียนหนักสุด
เพราะจีรศักดิ์สอบแบ่งชั้นเรียนแล้วได้กระโดดข้ามชั้นจากเทอมที่แล้วระดับหนึ่ง
เป็นเทอมนี้ได้เรียนระดับสามเลย ประหยัดเวลาไปเทอมนึง แต่ขอโทษเถอะ
ทำไมมันยากนรกขนาดนี้ อยากจะกินยาไซนาไนท์ตายวันละสามรอบ
ไม่น่าเล้ย ทำตัวเองแท้ๆ สงสัยเทอมนี้ได้เรียนซ้ำชั้นแน่ๆ การบ้านก็มหาโหด
อาจารย์ให้เขียนข้อดีและข้อเสียของการแต่งงานมาห้าข้อ คิดจนปวดตุ้มเลย..
จริงๆวิชาสนุกๆก็มีให้เรียนนะ อย่างเช่นวิชาเทควันโด แต่คิดภาพตัวเอง
กำลังทำท่าเตะแล้วคงเหมือนกังฟูแพนด้า เลยเลิกความคิดที่จะเรียนไปโดยปริยาย..

 

เนื่องในวันเกิด จีรศักดิ์จึงซื้อของขวัญวันเกิดให้ตัวเอง
(นึกถึงเพลง ชั้นซื้อกุหลาบให้ตัวเอง...) เป็นทอล์คกิ้งดิก4ภาษา
เกาหลี อังกฤษ ญี่ปุ่น จีน เครื่องเดียวมีหมด เป็นของ CASIO จ้า　
เหมาะกับจีรศักดิ์จริงๆที่วันๆต้องยุ่งอยู่กับหลายๆภาษา　ใช้ปากกาเขียนตัวคันจิ(อักษรจีน)
ที่ไม่รู้ลงไปได้เลย ราคาไม่แพงมาก6000เศษๆ จนอีกแล้วเดือนนี้
สงสัยคงจะอดกินหมูย่างเกาหลีไปอีกหลายเดือนเลย แง๊.....

หายไปนาน รีบมาอัพบลอกก่อนที่จะเน่าและห่อเหี่ยวเหมือนหัวใจดวงน้อยๆของจีรศักดิ์..
จริงๆระหว่างนี้มันก็มีอะไรเกิดขึ้นมากมาย แต่เห็นว่ามันเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ
จนไม่น่าเอามาเขียนเท่านั้นเอง แหะ แหะ...

อยู่เกาหลีมาได้ครึ่งปี มีข้อสังเกตมากมายเกี่ยวกับชาวกิมจิขนาดเขียนเป็บทความได้เลย
สิ่งที่เด่นๆของคนเกาหลีเห็นจะเป็นความตลกโปกฮาและรักสิ่งบันเทิงทุกชนิด
และการแสดงออกทางอารมณ์รุนแรง สังเกตได้จากรายการทีวีเกาหลี หาสาระอะไรไม่ได้เลย
นอกจากรายการบันเทิงและรายการตลก แถมท้ายด้วยละครสาวเกาหลีตบกันเลือดสาด
(เฮ้ย ของไทยก็เหมือนกันเลยนี่หว่า)

คนเกาหลีชอบร้องเพลงและชอบตลกโปกฮา แหกปากร้องกันได้ทุกที่ไม่ค่อยอายกัน
ประมาณกูอยากร้องก็ร้อง กูอยากเต้นก็เต้น ผู้ชายเกาหลีหลายคน เห็นแมนๆแต่
เต้นเพลงของ WonderGirls ได้จนจบเพลง (ขอบอกว่ามันยากมาก
และต้องอาศัยวิญญาณตุ๊ดอย่างสูง ไม่งั๊นทำไม่ได้แน่นอน)

เมื่อวันก่อนไปดูละครเวทีของภาควิชาภาษาญี่ปุ่น เห็นโปสเตอร์แล้วอยากดูมาก
ก็เลยชักชวนเพื่อนๆกันไปดู เป็นละครเรื่อง "เจ้าหญิงคะงูยะฮิเมะ" (เคยได้ยินกันไหม)
ซึ่งเป็นนิทานญี่ปุ่นเรื่องหนึ่งประมาณว่ามีเด็กหญิงที่ถูกส่งมาจากดวงจันทร์
ตายายไปพบในกระบอกไม้ไผ่และเลี้ยงดูจนโต
ความงามของเจ้าหล่อนเป็นที่เลื่องลือจนมีชายมากมายมาสู่ขอและยื้อแย่ง
แม้แต่เจ้าเมืองก็มาจีบให้ไปเป็นสนม แต่ท้ายที่สุดก็ต้องกลับดวงจันทร์ไปด้วยรถม้าที่มารับ
พยายามจะต่อสู้กับขบวนรถม้าเพื่อปกป้องไม่ให้เจ้าหญิงกลับดวงจันทร์ก็ไม่สำเร็จ
 

ก่อนจะเข้าหอประชุมที่เค้าจัดแสดง แอบเห็นคอสตูมของตัวแสดงแล้วอยากจะกลับบ้านจริงๆ
ดูไม่ลงทุนและไม่ค่อยเข้าท่าประมาณการแสดงของนักเรียนอนุบาล แต่... ดูไปเรื่อยๆ
กร๊ากกกกกก ทำไมมันตลกโปกฮาท้องคัดท้องแข็งแบบนี้ ในภาพเป็นพวกชายหนุ่ม
ที่มายื้อแย่งตัวเจ้าหญิงพยายามอวดศักดาความสามารถต่างๆนานา
ตลกมืออาชีพของไทยยังทำไม่ได้ฮาเท่านี้เลย แถมเต้นกันเก่งอย่างกับนักเต้นอาชีพ
เนื้อเรื่องนิทานญี่ปุ่นโดนจับดัดแปลงใหม่จนเสียหาย
แต่ก็ตลกเพลิดเพลินได้ทุกฉาก (เออลืมบอกไปว่าละครใช้ภาษาญี่ปุ่น
มีอาจารย์มานั่งให้คะแนนด้วย)  อา.. หนูๆเลิกเรียนแล้วไปตั้งคณะตลกเถอะ คุณแม่ขอร้อง... 

 

ในภาพแสดงเรื่องต้นฉบับดั้งเดิมก่อนที่จะถูกนักศึกษาลิงเกาหลีป่นปี้จนเสียหาย
จะเห็นชายหนุ่มที่มายื้อแย่งเจ้าหญิง ช่างต่างจากภาพก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง..

 

มาเข้าเรื่องของจีรศักดิ์ดีกว่า ตอนนี้เปิดเทอมใหม่แล้ว ต้องย้ายห้องอีกรอบ
ห้องใหม่วิวไม่สวยเพราะติดชิดเขา ตื่นเช้ามาก็สวัสดีกับหมู่ต้นสนเป็นพรืด แถมแดดก็ไม่ส่อง
พอเข้าใกล้ฤดูหนาวสงสัยจะแย่แน่ๆ ว่าจะย้ายไปอยู่อพาร์ตเมนต์ข้างนอกแล้ว
(มหาลัยจะจ่ายค่าเช่าอพาร์ตเมนต์ให้ด้วย ดีโว้ย!!!) แต่ข้อเสียคือ ถ้าอยู่ข้างนอก
ต้องหาข้าวกินเองดั่งนกกา แต่ถ้าอยู่ในหอจะมีคนทำให้เพราะค่าหอรวมค่าอาหารแล้ว
แค่เดินตัวปลิวลงไปกินเมื่อถึงเวลาข้าวลงราง อู๊ด อู๊ด  แต่อาหารในหอเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยอร่อย
พวกเรารวมตัวกันเรียกอาหารที่หอว่า "เคบัพคัทถาโย่" (ต้องพูดแบบแร๊พเวอร์ชั่นด้วย)
แปลว่า "อย่างกะข้าวเลี้ยงหมา" บางทีวิ่งลงไปกิน พอเห็นอาหารแทบหมดแรงตรงนั้นเลย
เกือบทำถาดเปล่าหล่นมือ.. กรี๊ดดด.....